2017 yılında yapılan referandumu eminim herkes hatırlıyordur. Hani şu YSK’nın seçim bittikten sonra aldığı skandal karar sonucu mühürsüz oy pusulalarının da geçerli sayıldığı 16 Nisan 2017. İşte o gün o referandumdan bir şekilde evet çıkması ve buna itiraz edecek gerçek bir muhalefet olmaması nedeni ile yaklaşık 4 senedir yeni bir sistem ile yönetiliyoruz. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi, Türk tipi Başkanlık Sistemi ya da adına ne derseniz...
★★★
O dönemi yakından takip edenler hatırlayacaktır ki muhalefetten 3 kişi öne çıkmış, Başkanlık Sistemi’nin gelmemesi için canla başla mücadele vermişti.
Muharrem İnce!
Ümit Özdağ!
Meral Akşener!
Bu 3 isim, özellikle Uğur Dündar’ın reyting rekorları kıran Arena programında canlı yayın mitingleri yaparak büyük ses getirmişti.
İstanbul ve Ankara dahil büyük şehirlerde ‘hayır’ çıkmasına rağmen Türkiye genelinde %51,4 ‘evet’ çıkmasının önüne geçilememişti.
Tıpkı büyük bir zafermiş gibi anlatılan ama aslında yine Türkiye genelinde %52,5 Cumhur İttifakı lehine sonuçlanan 2019 Yerel Seçimleri gibi...
★★★
Son günlerde bu sistem tartışması siyasetin en popüler konusu haline geldi.
Öyle ki ittifaklar bile bu noktadan hareket ederek şekillenmeye başladı.
Cumhur İttifakı’nı uzun uzun anlatmaya gerek yok!
Onların bütün motivasyonu Recep Tayyip Erdoğan’ın başkanlığı üzerine kurulmuş.
AKP, MHP ve BBP dışında bir partinin katılması ise pek gündemde değil.
★★★
Millet İttifakı’nı oluşturan CHP, İyi Parti, Demokrat Parti ve Saadet Partisi ise Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem üzerinde uzlaşmış durumdalar.
Aynı konu özelinde de DEVA, Gelecek Partisi ve Yeniden Refah Partisi’ni ziyaret ederek, ittifakı genişletmeye yönelik hamlelerde bulunuyorlar.
Yeniden Refah Partisi kesin olmasa da diğer iki parti ile birlikte çok büyük olasılıkla Millet İttifakı’ndaki parti sayısı yakın zaman içinde 6'ya yükselecektir.
★★★
Peki bu sistem tam olarak nedir ve bu sisteme nasıl geçilecek?
Bu kadar sık telaffuz ediliyor olmasına rağmen aslında tanımlamak için ‘demokrasi’ ve ‘başbakanlık’ dışında pek de bir şey söyleyen henüz olmadı.
Nasıl geçileceği kısmı ise adeta çok bilinmeyenli denklem sorusu!
Muhalefetin anayasa değişikliğine gidebilmesi için mecliste 400 milletvekili olması gerekiyor.
400’ü bulamazlar ise en azından referanduma götürebilmek için 360 milletvekiline ihtiyaçları olacak.
Herhangi bir ittifakın bu sayıya ulaşması çok zor görünse de muhalefetin bunu başarıp Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem için gideceği referandumu da kazanması lazım.
Referandum da kazanıldıktan sonra Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem’e geçilmiş olacak.
★★★
Geldik problemin en ilginç kısmına: sistem değiştikten sonra ne olacak?
Bir kez daha eskiden olduğu gibi genel seçime gideceğiz.
Yine eskiden olduğu gibi en yüksek oyu alan partinin genel başkanı Başbakan olacak.
İşin ilginç yanı son anketlerin çoğuna göre mevcut sisteme göre Cumhur İttifakı iktidar olamazken; Parlamenter Sistem ile yeniden ülkeyi yönetme şansı elde edecek olması.
Kısacası muhalefet her zaman olduğu gibi AKP’yi iktidarda tutmak için elinden geleni yapıyor.
★★★
Tabi bir de henüz herhangi bir ittifak içinde yer almayan diğer muhalif partiler var.
Örneğin Memleket Partisi bu konuya diğerlerinden farklı yaklaşıyor.
Mevcut sistemi ‘’Tam bir ucube’’ olarak nitelendiren Muharrem İnce; sistemin isminin değil içeriğinin değişmesi gerektiğini anlatıyor.
İran İslam Cumhuriyeti mi daha demokratik yoksa Britanya Krallığı mı? sorusu ile de anlatımını güçlendiriyor.
Asıl değiştirilmesi gerekenin Siyasi Partiler Kanunu olduğunun altını çizen İnce; yasama, yürütme ve yargının ayrılmasının yanında Cumhurbaşkanının da tarafsız olması gerektiğini vurguluyor.
Bir de ısrarlı bir şekilde olmasa da ara sıra ‘senato’ lafını duyuyoruz İnce’nin ağzından.
Bunun da kesinlikle diğer partilerden farklı, somut ve çok destek görecek bir vaat olduğunu düşünüyorum.
★★★
Geçtiğimiz hafta Demokratik Sol Parti Genel Başkanı Önder Aksakal, Memleket Partisi Genel Merkezi’ne gelerek Muharrem İnce’yi ziyaret etti.
Medyada çok geniş yer bulmasa da bu ziyareti önemsiyorum çünkü 3. bir ittifak ihtimali görüyorum.
Tabi böyle bir ittifak ancak seçim dönemine girerken şekillenebilir.
Bu potansiyel ittifak için Türkiye Değişim Partisi ve Genç Parti gibi Atatürkçü çizgideki diğer muhalif partiler de potansiyel müttefikler.
★★★
Her ne kadar Ümit Özdağ bunu inkar etse de tabanlarının birbirine yakınlığından dolayı Zafer Partisi’nin de Memleket Partisi ile hareket etmesi gayet mümkün.
Ayrıca onları da yeni kurulmuş bir parti olmalarına rağmen etkili ve başarılı buluyorum.
Gerek Ümit Özdağ’ın bireysel bilgi ve popülaritesi, gerek mülteci konusunda partinin gösterdiği tavır kendisine seçmen bulabilir.
★★★
Son olarak da yeni oluşabilecek bir sol ittifakından söz edebiliriz.
Sol-sosyalist olarak tanımlanan, iktidara muhalif ama bana göre Atatürkçü bir kimliği de olmayan partiler birleşerek masada söz sahibi olmak isteyebilirler.
Millet İttifakı’na davet edilemeyen HDP, İşçi Partisi, Türkiye Komünist Partisi gibi birtakım partileri kapsayabilirler.
Eskiden de İyi Parti, Demokrat Parti, Saadet Partisi gibi sağ partileri içeren yeni bir ittifak konuşuluyordu ama olmadı
Belki bu da sadece dedikodudan ibarettir ama siyasette olmaz olmaz...
Yorumlar
Yorum Gönder